PDF Print E-mail

Verslag Skeelertocht rondom IJsselmeer (344km) door Wout van Wijngaarden

De 340 km zitten erop, maar laat ik maar bij het begin beginnen.

Zoals de meesten wel weten ga ik zaterdagmorgen met Cees, Jan en Sijmen schaatsen in Utrecht, op de terugweg naar huis aan  het einde van het schaats seizoen wordt er over van alles gesproken op de heen weg niet want dan slapen we nog half op de chauffeur na, zo werd ook de nieuwe skeeler toertochtenkalender besproken, waar ik een tocht van 340 km in had gezien, het commentaar was dat ik aan nieuwe bril toe was, de zaterdag daarop werd het bevestigd dat de 340 km toch klopte, er is namelijk ook een tocht van 270 km. eens in de 5 jaar. 
Een paar zaterdag daarop opperde Jan om mee doen met de tocht ”het rondje IJsselmeer “ en Cees stemde daarin mee.
Half mei ontving ik een mail van Cees: “Wout ik heb me in geschreven voor het rondje IJsselmeer, wat jij doet moet je zelf weten het begon toen toch wel te kriebelen, ik ben de site van Marcel Jansen de bedenker van de tocht gaan bekijken”,Inschrijven kon tot 1 april en maximaal 50 deelnemers, er stonden al 30 deelnemers op de inschrijflijst waaronder Peter Stolwijk ook een Kameriker.
Woensdagavond de avond voor een 1 april mooi weer, Skeelers aan en gaan, op het fietspad aan de Enschedeweg zag in verte nog een man met een mooie slag skeeleren, dus moest er een tandje bij om te kijken of het een bekende was om mee verder te skeeleren, Het was Cees, samen een rondje Bovendijk gedaan, na afloop vroeg Cees “en Wout al inschreven”, ik antwoordde: “weet het nog niet”. 
Thuis aangekomen, twijfels, Gerry, me vrouw zei, je vindt het leuk en wat heb je te verliezen, dus ingelogd op site rondje IJsselmeer, en kwam er achter dat het alleen schriftelijk kon, er stonden al 48 op de lijst dus dat was geen optie, Gauw Jan gebeld want die zou zich ook inschrijven.
Hij had zich nog niet ingeschreven maar ging het wel doen en ging het per mail doen.
Ingeschreven per mail en een cc naar Jan en Cees en inschrijfgeld over gemaakt, bijna een uur van wakker gelegen waar zijn we nu mee bezig.

1 april, was geen grap stond ik op de 50ste plaats op de inschrijf lijst, de laatste dus.

Er moest getraind worden, een andere fiets gekocht, een sportfiets met vlinderstuur, via marktplaats om mee naar me werk te fietsen, 45 km per dag, als het niet regent het moet wel leuk blijven.
Nieuwe Frame gekocht met 4 wielen van 100 mm met 5 wielen is uit, maar kwam tot de conclusie dat het frame te hoog is voor de schaatsschoen en bij 100 km je enkels gaan zwikken.
Het frame onder me oude schoenen laten zetten om die mee te nemen als reserve skeelers en toch maar nieuwe skeelers gekocht met hoger schoen.
Veel getraind, even naar Kinderdijk een traditie die we jaarlijks doen met ze vieren, een kopje koffie in Soest bij me Zus en tourtochten van 100 km en de Kasteel en Molen tocht van Kamerik natuurlijk.
Onze BNN Cees heeft het AD benaderd voor een artikel, dus er moesten foto’s worden gemaakt voor de krant om de sponsoring voor het diabetisch fonds.
De week voor de start nieuwe wielen gekocht gele Matters één van de betere wielen met lagers.
Met auto naar het werk voor de rust.Maandag me oude schoenen getest,
Dinsdagavond geskeelerd met Cor en Cees uit Woerden, wat heel leuk was, mocht niet voorop rijden om krachten te sparen voor de tocht.
Woensdagavond met Cees getraind, afgesproken dat we toch maar samen een setje regenbanden zouden kopen, er werd regen voorspeld in weekend, in de regen skeeleren is bijna het zelfde als bij botte schaatsen, je glijdt weg.

Donderdagvond, tas ingepakt en op tijd naar bed, slecht geslapen ( zenuwen )

Vrijdag, vrij genomen voor de rust, in de brievenbus een pakje druivensuiker met de beste wensen. Eten gekocht voor de koelbox, regenjack aangeschaft, ‘s middags geprobeerd een tukje te doen na 2 uur alweer uit bed. ( zenuwen )

Om 18.15 uur vertrokken, Peter, Cees en Jan opgehaald we waren mooi op tijd want Cees had weer iets geregeld met de krant, om 8 uur een fotograaf voor een foto met Erica Treptra en de 4 kamerikers, maar geen Erica.

Om 21.00 uur was het eindelijk dan zover. Na vele maanden van voorbereiding mochten we laten zien of we er klaar voor waren. Erica Terpstra was naar Spakenburg gekomen om de deelnemers toe te spreken en weg te schieten. Dit omdat zij voorzitster is van het Diabetes Fonds, het goede doel dat aan deze ronde verbonden was.

De kamerikers op de startlocatie. vlnr: Cees Meijers, Wout van Wijngaarden, Jan Meijers en Peter Stolwijk

EricaTerpstra

Om iets over negen werden we door vele mensen uitgezwaaid waar onder me Vrouw en dochters. Het kon beginnen. De karavaan bestond uit drie motoren, een geluidswagen, twee voorfietsers, 49 skeeleraars, twee achterfietsers, een EHBO wagen, twee volgauto's en de promotiebus die dienst deed als volgwagen. Verder was er nog een kleine vrachtwagen en een auto die van rustplaats naar rustplaats reden om alle koelboxen en tassen klaar te zetten voor de rijders. Een kleurrijk geheel dat door heel veel mensen met verbaasde blikken aanschouwd werd. Gelukkig was iedereen erg enthousiast bij het passeren van het peloton.

Bij het vertrek is er afgesproken om 20 - 21 km/h te gaan rijden. De voorrij auto was voorzien van een enorme geluidsinstallatie en de bijrijder bleek een geweldig speaker te zijn. Alle obstakels op de weg werden gemeld en over ieder stadje wist hij wel wat te vertellen. De eerste kilometers gingen natuurlijk erg goed. Iedereen was nog fris en enthousiast. Na ongeveer 30 kilometer komen we in Amsterdam, via IJburg. Het was inmiddels donker geworden, maar het was prachtig om hier door te rijden. Na Amsterdam volgt de eerste rustpauze in Durgerdam waar me broer Ton ineens voor me stond, goed voor de moraal.  De eerste broodjes met ham, haring, Zalm en een beker een soep. Het was inmiddels ook al een stuk frisser geworden en nog lang niet windstil. Na een kwartier werd er weer vertrokken en begon het zachtjes te regenen. Gelukkig niet voor lang. Vanaf volgt een lange rechte weg richting Monnickendam.

De dijk naar Monnickendam, aarde donker

De geluidswagen produceerde zoveel geluid dat we ons afvroegen wat de mensen die langs het parcours woonden wel niet van ons moesten denken. In Monnickendam gaan we de provinciale weg op, gelukkig was het niet druk en konden we hier prima rijden. De wind trok nog wat meer aan. In Hoorn kwamen we na ongeveer 85 kilometer aan en was de tweede rustpauze gepland. We vervolgen onze weg richting Medemblik. Op een gegeven moment horen we een gekras van skeelers. Als ik omkijk zie ik een man of vijf over elkaar heen vallen. Grote schrik natuurlijk. Gelukkig viel het allemaal mee en waren er alleen maar schaafwonden te constateren. Even later gaat het nog een keer mis als er een deelnemer op zijn gezicht gaat. Ik begon me toch wel zorgen te maken omdat we nog eigenlijk wel een stuk in het donker verder moesten. Na het passeren van Medemblik volgt nog een lang saai stuk richting Den Oever. We krijgen hier te maken met de eerste regen. Het weg glijden bij het afzetten viel gelukkig mee. De regen was van korte duur, maar de wegen zijn tot aan Den Oever wel overal nat.

Het peloton in de nachtelijke uren.

In Den Oever aangekomen volgt de derde rustpauze. De kilometers beginnen al aardig te tellen, er staat inmiddels 130 kilometer op de teller met een gemiddelde van iets meer dan 20 km/h. De sfeer is nog altijd goed. Als we weer vertrekken moeten we de 30 kilometer lange afsluitdijk doen zonder gemotoriseerde begeleiding omdat die niet over het fietspad mogen. Om half vijf is het al weer zo goed als licht. Op een gegeven moment horen we van achteruit dat er een valpartij is. Het blijkt dat Marcel letterlijk en figuurlijk in slaap gevallen is tijdens het skeeleren. Ook hier alleen schaafwonden en eigenlijk best wel lachen dat je al skeelerend in slaap valt. In Kornwerderzand steken we de snelweg over en zijn we weer compleet. Onderweg naar Workum moeten we de wildroosters passeren.

Het peloton in de Friesland.

Doordat de dijk tussen Makkum en Workum afgesloten is moeten we een klein stukje omrijden. Hierdoor moeten we ook door Workum zelf heen. Ruim een kilometer klinkers voor de toch al vermoeide benen. Bij restaurant Seburgh volgt dan een verdiende lange pauze.

 

Passage Workum.

Na Workum gaat het richting het Gaasterland. We passeren Riis en Oudemirdum en gaan richting Lemmer. We rijden bijna overal over de weg. De begeleiding van de motoren is perfect. Bij verkeerslichten kunnen we gewoon door en iedereen langs de kant heeft begrip voor het peloton. De lange rijen auto's achter ons zullen zich ongetwijfeld wel eens geërgerd hebben aan de lage snelheid, maar goed daar hadden wij geen last van. In Lemmer volgt weer een pauze. Als we net zitten begint het iets te regenen. Sandra me dochter heeft me nog geholpen met wisselen van me wielen, een regenband voor in en een regenband achter in voor meer grip. Tijdens de weg naar het Toilet nog gevallen een straat met kinderkopjes, schade viel mee, een kapotte elleboog en een pijnlijke heup. De wegen waren overal ook al nat, we rijden steeds achter de buien aan lijkt het wel. Als we weer vertrekken en bijna in Bant zijn krijgen we te maken met de eerste echte bui. Alles en iedereen is flink nat en de lagers in de skeelers beginnen weer lekker te piepen. Gelukkig duurt het niet al te lang, maar als je in de lucht kijkt weet je dat er nog meer zal komen. In Ens is de volgende rustpauze gepland. Maar voordat we daar zijn moeten we eerst nog de Vliegtuigweg passeren. Dit is een weg met een enorm slecht stuk asfalt erin. Het lijkt wel of er grind op geplakt is. Het wordt een slachtveld en het hele peloton wordt uit elkaar gereden. In Ens volgt de volgende pauze en vlak voordat we hier zijn begint het weer te regenen. Tijdens de pauze is het droog.

 

Op advies van Cees.

Het is afzien

Als we weer vertrekken volgt er weer regen. De gezichtjes van de mannen en vrouwen beginnen al behoorlijk bleekjes te zien en het wordt almaar stiller in het peloton. Er moet nog ongeveer 90 kilometer gereden worden, het wordt zwaar. Bij Kampen wordt het weer droog Onderweg naar Oldebroek zie ik me Broer Frits langs de kant. Rustplaats is bij de skeelerbaan in Oldebroek  Helaas is het weer gaan regenen. Frits, Aagje, Wendy en Robert Paul waren achter Peleton aan gereden maar de regen was spelbreker zodat ik heel even met ze gepraat heb en er achter kwam dat Jan er mee gestopt was en Cees er mee ging stoppen, even goed een prestatie, een normaal mens zou er ook mee stoppen. Gelukkig kunnen we in het clubgebouw schuilen en worden de mannen en vrouwen van het peloton goed verzorgd. Als het weer droog is vertrekken we weer voor de laatste 60 kilometer. Vanaf hier hebben we het droog gehouden tot aan de finish. Door de zon en de wind droogden de kleren al snel weer op. Het tempo zakt nog een tandje lager. De wind is best gunstig eigenlijk, de noordwesten wind is vanaf Friesland toch vaak achter of schuin achter.

Het peloton vlak voor Oldebroek.

Tussen Elburg en Doornspijk.

We rijden parallel aan het veluwemeer. Bij Hierden draaien we de Zuiderzeestraatweg weer op. Door Harderwijk gaat alles goed en al snel komen we in Ermelo waar onze laatste stop gepland staat. Voor me gevoel duurde het uren voor we er aan kwamen alles begon pijn doen. Het peloton ziet er vermoeid uit maar vol goede moed gaan we op weg naar Spakenburg. Er zit al ruim 300 kilometer in de beentjes maar dat laatste stukje moet er nog bij kunnen.

De laatste loodjes.

In Nijkerk wordt er nog één maal kort gestopt om de uitvallers die het laatste stuk mee willen rijden er weer bij te laten. De binnenkomst is natuurlijk het mooiste wat er is en als uitvaller mag je dit natuurlijk niet missen. Het laatste stuk richting Spakenburg wordt er erg rustig gereden. De aankomst is gepland om half zeven en we willen natuurlijk niet te vroeg zijn. Het besef dat de enorme prestatie volbracht gaat worden maakt iets los in de deelnemers. Er wordt weer gepraat en gelachen en ontspannen wordt er naar de finish toe gereden, ondanks de pijn in de voeten, benen en rug.

En dan is het eindelijk zover. Na precies 344 kilometer komen we in Spakenburg aan. De laatste paar honderd meter over de klinkers, om het af te leren. Een drumbandje staat op het podium te trommelen en vele mensen zijn naar het plein gekomen om de echte bikkels te zien binnenkomen. Een geweldig moment. Bloemen worden uitgedeeld en het evenement is meer dan geslaagd. De burgemeester spreekt het peloton toe en voor alle deelnemers zijn er bloemen en een tas met spullen namens de gemeente Spakenburg. Ook krijgen we van de skeelerbond een mooie paraplu en als klap op de vuurpijl een enorme medaille waar menig Olympisch kampioen jaloers op zou zijn.

We worden onthaald als een kampioen
Nu de 340 km erop zitten voel ik me een Kampioen, wel een met hier en daar wat blaren en stijve spieren, maar dat was het meer dan het waard en bij laatste kilometers hing de tong echt wel op de skeelers.

Ik wil bij deze iedereen bedanken die mij veel succes heeft gewenst, de mensen die me voor gek verklaarde om met zo iets mee te doen, de personen die me over streep haalde om mee te doen en de supporters bij Start, tijdens de Tocht en de Finish. Maar ook de organisatie, vrijwilligers en Marcel Jansen want het is toch bijzonder mee te kunnen en mogen doen met zo tocht.

Namens het Diabetisch Fonds, bedankt voor de  sponsoring (OOK NA VANDAAG kan er nog gesponsord worden op rekening 2544448) voor het eind bedrag zie Excel bestand (in de bijlage).

Zie ook de foto’s en filmpjes op diverse sites:

http://www.wimijpelaar.web-log.nl/

http://www.marceljanssssen.web-log.nl/

http://www.rtvutrecht.nl/programmapagina/artikel/167696/212029

http://www.ad.nl/groenehart/3305790/Rondje_IJsselmeer.html

http://www.picasaweb.google.nl/Olaf.Lemaire/RondjeIJsselmeer2009